”నిన్న లేని అందమేదో ‘(17)-వేదాంతం శ్రీపతి శర్మ


‘ వాన రాదు. ఎందుకు మబ్బులను చూస్తున్నారు? ‘
వెనుక నుండి వినపడింది.ఉలిక్కి పడి చూసింది. భుజాన సంచీ ఒకటి తగిలించుకుని నవ్వుతున్నాడు అతను.
‘ మీరు నన్ను పేరు అడిగి తెలుసుకున్నారు.నా పేరు మటుకు చెప్ప లేదు!’ అంటూనే రెండు అడుగులు వేసింది.
‘ మీతో సంవత్సరం ప్రారంభమవుతుంది. నా లాంటి ఋతువులు వందకు పైగా ఉండాలని అందరూ కోరుకుంటారు!’
ఎంత అహంకారం. తను వాసంతి అయితే వసంతం గురించి చెబుతున్నాడా? చ్హీరె జాగ్రత్తగా పట్టుకుని ఆ సన్నని దారి మీద నడుస్తోంది.
‘ మీరు శరత్ అంటారా?’
‘ అనటం ఎందుకు? నా పేరు శరత్! పశ్యేమ శరదశ్శతం! ‘

‘ అయితే మీరు కోటికొక్కరౌ కారు. వందలలో ఉంటారు. అవునా? చాలా కామన్!’
‘ కరెక్ట్. కానీ నవ రసాలూ, నవ రాత్రులూ నా దగ్గరే!’
ఆగిపోయింది.సెలయేరు చక్కగా పారుతోంది.
‘ నేను లేకుండా ఏదీ చిగురించదు!’ అనేసి ఎందుకో భయపడింది. తల వంచేసుకుని బిత్తరపోయింది! అతను మెల్లగా దగ్గరకు వచ్చాడు.
‘ నిజమా?’
మొహం చేతులతో కప్పుకుంది.
‘ మీలో కళ ఉంది ‘
అలాగే మాట్లాడింది.
‘ మీకెలా తెలుసు?’
‘ మీ చేతి వేళ్లు చాలా పొడుగు.కనుబొమ్మలను కప్పిన ఆ వేళ్లు మీ కళ్లకు అందమైన కిరీటాన్ని అమర్చినట్లుంది.’
చేతులు తీసేసింది.
‘ కిరీటం వద్దా?’
వద్దన్నట్లు తలూపింది.అక్కడ ఉన్న చెట్టును ఆనుకుని ప్రక్కకు తిరిగింది.

అతను ఆ సన్నని దారి మీదే నిలబడ్డాడు.
‘ మీరలా నిలబడితే ఎలా ఉందో తెలుసా?’
కళ్లు పెద్దవి చేసి అతన్ని చూసింది.అతను సిగరెట్ తీసి జాగ్రత్తగా ముట్టించాడు.
‘ ఓ బాటసారి ఇలా వెళుతూ మిమ్మల్ని చూసి ఏమీ చేయలేక ఇలా నా లాగా ఆగి కేవలం చూస్తూ ఉండిపోయినట్లు…అదలా ఉంచండి. ఎవరైనా ఆగిపోవాల్సిందే!’
‘ ఎందుకో?’
‘ నిన్న లేని అందమేదో నిలబడిపొమ్మంటోంది!’
‘ ఇప్పుడు నన్ను ఏమి చేయమంటారు?’
అతను విరగబడి నవ్వాడు.
‘ నేను మిమ్మల్ని ఇది చేయమని ఎలా చెప్పను? కాకపోతే ఒకటి. మబ్బులని చూడండి.’
‘ ఎందుకు?’
‘ ఆ మబ్బులని కాదు. ఇదిగో…’ అంటూ సంచీలోంచి ఒక ఆల్బం ఇచ్చాడు.
మెల్లగా తెరచి చూసింది. మొదటి ఫొటో…ఒక మబ్బు ఒక రథం లాగా ఉంది.మరో మబ్బు నడ్పుతున్నట్లుంది.
పేజీ తిప్పింది.ఉల్లి పొరలలాగా రింగులు రింగులుగా ఉంది మరో మబ్బు. మరో మబ్బు నిండు గర్భిణీ లాగా బరువుగా సాగుతోంది. ఒకటి ఎవరో చేయి పైకి లేపి పిలుస్తున్నట్లుంది.అలా తిప్పుకుంటూ పోయింది. చివరి పేజీలలో ఒకటి తనని కదలనీయలేదు. రెండు మబ్బులు ఉన్నాయి. ఒకటి పైన నిలువుగా సన్నగా ఉండి పైకి వెళ్లిపోతున్నట్లుంది. దాని అంచును పట్టుకుని మరొకటి అదే ఆకారంలో కదులుతున్నట్లుంది. జాగ్రత్తగా చూస్తే ఇద్దరు మనుషులు ద విన్సీ చిత్రం లోని వారిలాగా ఉన్నారు. ఆల్బం మూసేసింది.
‘ఎక్కడ దొరికాయి?’
‘ ఏమిటి?’
‘ మబ్బులు ‘
‘ అవి దొరకలేదు. వచ్చి వెళ్లిపోయాయి. నేను కెమెరా పట్టుకున్నప్పుడల్లా వస్తాయి. అలా అని నేను కెమెరా పట్టుకుని ఒక చోట కూర్చోను. వచ్చినదానిని క్లిక్ చేయను. ఉన్న దానిని ఒక కోణంలోకి చేరుస్తాను. శరత్ అందుకే కేవలం కోణంలో…ఒక మూలనే ఉంటాడు. దట్ ఈస్ శరత్!’
‘ నేను పబ్లిక్ లోకి వస్తానా?’
నవ్వాడు.
‘ ప్రతి దానికీ మీతో పోలిక ఎందుకు?’
‘ నేను వాసంతిని ‘
‘ నిజమే! ఈ ప్రకృతి బ్రతికి బట్ట కట్టేది మీ దగ్గరే! పోలిక లేకుండా ఎలాగా?’
‘ అంటే?’
‘ ఈ శరత్ కూడా వసంతం తోనే పరవశిస్తాడు!ఈ ప్రపంచం లోకి వస్తాడు! పబ్లిక్ అవుతాడు!’
సిగ్గుతో మొహం ప్రక్కకు తిప్పింది. పైన మబ్బులు అలా సాగిపోయాయి…
~~~***~~~

రచయిత: srikaaram

నేను తెలుగు, హిందీ, ఆంగ్ల భాషలలో కథలు, నవలలు, నాటకాలు రచిస్తాను. ప్రస్తుతం ఆంధ్ర ప్రభ ఆదివారం సంచ్కలో ' ఆరోగ్య భాగ్య చక్రం ' అను శీర్షిక నడుపుతున్నాను. ఇందులో జ్యోతిషం, ఆరోగ్యం కు సంబంధించి వ్యాసములు వస్తున్నాయి. సాక్షి దిన పత్రికకు పురాణం ప్రశ్నోత్తరములు నిర్వహిస్తున్నాను. మరి కొన్ని శీర్షికలు వార పత్రికలలో రాబోవుతున్నవి. సరళమైన హాస్యం, రుచించే సంవాదం నాకు ఇష్టమైనవి.

స్పందించండి

Fill in your details below or click an icon to log in:

వర్డ్‌ప్రెస్.కామ్ లోగో

You are commenting using your WordPress.com account. నిష్క్రమించు /  మార్చు )

గూగుల్ చిత్రం

You are commenting using your Google account. నిష్క్రమించు /  మార్చు )

ట్విటర్ చిత్రం

You are commenting using your Twitter account. నిష్క్రమించు /  మార్చు )

ఫేస్‌బుక్ చిత్రం

You are commenting using your Facebook account. నిష్క్రమించు /  మార్చు )

Connecting to %s

%d bloggers like this: